Category Archives: Σινεμά
SevenArt Awards 2012 – Τα Βραβεία
Ο “Μαύρος Κύκνος” και το “Τανγκό των Χριστουγέννων” ήταν οι μεγάλοι νικητές των Κινηματογραφικών Βραβείων Κοινού – SevenArt Awards 2012 που απένειμε το κινηματογραφικό portal SevenArt.gr την Τρίτη 31/1 στον κινηματογράφο Μικρόκοσμο, σε μια εκδήλωση που τίμησε με την παρουσία του το σύνολο σχεδόν των ελλήνων συντελεστών που διακρίθηκαν και η οποία συνοδεύτηκε απ’ την πανελλήνια πρεμιέρα της βραβευμένης με LUX ταινίας του Ρομπέρ Γκεντιγκιάν “Τα Χιόνια του Κιλιμάντζαρο“.
Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΟΥΚΙΑ ΡΙΚΑΚΗ
Η Λουκία που χάσαμε σε μια δημιουργική στιγμή της ζωής της, υπήρξε μια δυναμική γυναικεία παρουσία στον χώρο του Πολιτισμού.
Απέναντι στην υπαρξιακή αγωνία της ελληνικής κινηματογραφίας ήταν ο σταθερός υπερασπιστής της πραγματικής αγάπης για τον κινηματογράφο, της γνώσης και της έμπνευσης. Γι’ αυτήν η πολιτική για τον κινηματογράφο δεν περιοριζόταν στη διαμάχη για την εξουσία αλλά στο άμεσο ενδιαφέρον της για τον Ελληνικό Κινηματογράφο. Συμμετείχε πάντα σε όλους τους αγώνες χωρίς δισταγμούς, χωρίς να σκέφτεται τον εαυτό της, ακόμη και όταν η αρρώστια άρχισε να την καταπονεί.
Η Λουκία ξεχώριζε. Δεν ήταν μόνο η εκτεταμένη μόρφωσή της, η αγάπη στη φωτογραφία, η ενασχόλησή της με τις γραφικές τέχνες, με τον κινηματογράφο, την τηλεόραση, το θέατρο που την διέκριναν, αλλά πάνω από όλα η ίδια η προσωπικότητά της.
Έδινε σημασία στις άλλες γνώμες, αποστρεφόταν τις εμπάθειες και τους δογματισμούς, ανέλυε τις ποικίλες όψεις των προβλημάτων, προσπαθούσε να πετυχαίνει συνθέσεις. Ταυτόχρονα κριτική όταν και όπου έπρεπε, καυστική για την ιδιοτέλεια, ειρωνική για τα μεγάλα λόγια.
Η Λουκία ήταν πάντα σταθερά προσηλωμένη στις αξίες που πίστευε: στην αντίληψή της για μια κοινωνία που πρέπει να βελτιώνει συνεχώς το επίπεδό της, στην πεποίθησή της ότι κάθε άτομο έχει ευθύνη απέναντι στους πολίτες και γι’ αυτό είναι επιβεβλημένη η ειλικρίνεια στις ανθρώπινες σχέσεις, η εναντίωση στους άκρατους εγωισμούς, η διαμάχη με την ισοπεδωτική μετριότητα. Υπερασπιζόταν τις φιλίες τις και τις επιλογές της. Ήταν ανοιχτή στον άλλο, φιλική, πρόθυμη να βοηθήσει, ανθρώπινη. Είχε πάντα προτάσεις, σκέψεις που βοηθούσαν, δρόμους για λύσεις. Ήσουν πάντα βέβαιος ότι θα πρόσεχε όποιο θέμα αναλάμβανε και θα αφιέρωνε κόπο και χρόνο.
Την θυμόμαστε τελευταία φορά στο Φεστιβάλ Χαλκίδας, στην προβολή του ντοκιμαντέρ της «Σχέδιο Σωτηρία», βασισμένο στο μεγάλο εικαστικό «Σχέδιο Σωτηρία-Μνήμη και Ασθένεια στον εικαστικό λόγο». Μας αγκάλιασε όλους. Κάποια στιγμή λύγισε. Προσπαθούσαμε όλοι γύρω της να ελαφρύνουμε την ατμόσφαιρα, μιλώντας πάλι για κινηματογράφο, για ιδέες, για σκέψεις.
Σήμερα κάνουμε μια γενναία προσπάθεια να μη σκεφτόμαστε ότι χάσαμε κάποιον που αγαπούσαμε. Είναι επώδυνο και δύσκολο, αλλά ας αναλογιστούμε ό,τι κερδίσαμε όλα αυτά τα χρόνια από την παρουσία της, το θετικό, τις ιδέες, την προσφορά της. Αποτελούν τμήμα του εαυτού μας. Και γι’ αυτό η Λουκία θα είναι πάντα μαζί μας.
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ
Νήσος 2 (backstage video)
ΟΛΟΚΑΙΝΟΥΡΙΟ video με bloopers από τα γυρίσματα της ελληνικής κωμωδίας “Νήσος 2: Το Κυνήγι του Χαμένου Θησαυρού”
Η Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών για το Μιχάλη Κακογιάννη
“Η Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών εκφράζει την βαθειά θλίψη της για την απώλεια του μεγάλου Έλληνα Δημιουργού Μιχάλη Κακογιάννη, επίτιμου και ενεργού μέλους της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών μέχρι και σήμερα, ο οποίος πρωτοστάτησε σε όλες τις διεκδικήσεις και σε κάθε αγώνα του σωματείου μας.
Ο Μιχάλης Κακογιάννης με την ζωή του, το έργο και την δράση του, υπήρξε ένα πρότυπο ανθρώπου που οι αρετές του σπανίζουν διαρκώς στις μέρες μας.
Υπήρξε ο πρώτος Έλληνας σκηνοθέτης που έκανε γνωστό τον Ελληνικό Κινηματογράφο έξω από τα σύνορα της χώρας μας και τον έφερε σε επαφή με το διεθνές κοινό.
Εκτός από ακούραστος εργάτης του Κινηματογράφου ήταν πάνω από όλα πολίτης του κόσμου.
Ήξερε καλά ότι ο άνθρωπος της τέχνης για να είναι χρήσιμος, πριν αρχίσει να δημιουργεί πρέπει να γίνει ο ίδιος έργο τέχνης, να ζει σαν καλλιτέχνης, αρχή που τήρησε και διατήρησε σαν φωτεινό παράδειγμα, μέχρι τέλος, χωρίς να φοβάται κανένα τίμημα.
Είναι τεράστιο το έργο που άφησε πίσω του και θα μείνει σαν παρακαταθήκη για όλους μας και ιδιαίτερα για τις νέες γενιές.”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ
Water for Elephants (εντυπώσεις)
Μια ακόμα ταινία που έτρεξα να δω (και ξαφνικά νιώθω Τιμογιαννάκης με τόσες που είδα τελευταία) είναι το Water for elephants (“Νερό για τους ελέφαντες”) του Francis Lawrence με τους Robert Pattinson και Reese Witherspoon.
Πρόκειται για έναν φοιτητή κτηνιατρικής που λίγο πριν πάρει πτυχίο του τα φέρνει η ζωή να δουλεύει σε τσίρκο και να μαθαίνει από πρώτο χέρι πόσο δύσκολα τα βγάζεις πέρα και εσύ και τα ζώα. Εκεί θα δει την αντίθεση των ελάχιστων ανθρώπων που κρατάνε ακόμα ευαισθησίες, σε σχέση με αυτούς που θέλουν απλά το μεροκάματο ή γενικότερα το κέρδος. Ένα δράμα με την απαραίτητη δόση ρομαντισμού, με το πρωταγωνιστικό δίδυμο Pattinson-Witherspoon να κάνει ωραίο “ντουέτο”, και τον “κακό” Christoph Waltz από κοντά να κρατά το σασπένς.
Μπορεί να μην είναι η καλύτερη ταινία που έχετε δει ποτέ, αλλά σίγουρα δε θα φύγετε παραπονεμένοι, δε θα σας αφήσει άσχημη αίσθηση και θα νιώσετε ότι άξιζαν τα 120 λεπτά. Γιατί μερικές φορές δε χρειάζεται τίποτα άλλο από το να δένει καλά η ταινία και όλοι οι συντελεστές για να έχεις ένα αξιοπρέπεστατο αποτέλεσμα. Και σίγουρα τα κατάφερε!
*Φαν του Pattinson τρέξτε! (Μπορεί να μην είμαι αλλά ήταν καλός)
T.
Source Code (ενυπώσεις)
Είδα χτες την ταινία Source Code (“Τα τελευταία 8 λεπτά”) του Duncan James με τον Jake Gyllenhaal και οφείλω να παραδεχτώ ότι ήταν καλύτερη των προσδοκιών μου.
Ένα θρίλερ, μυστηρίου, επιστημονικής φαντασίας με ένα πρωταγωνιστή που κάνει αναδρομή στα τελευταία 8 λεπτά της ζωής κάποιου άλλου, προκειμένου να προλάβει ένα τρομοκρατικό χτύπημα. Γεμάτο δράση, σε καθηλώνει από την αρχή, μόνο 93′, με καλή ερμηνεία, καλό στήσιμο και όση ένταση χρειάζεται.
Δεν έπεσε ουσιαστικά στην παγίδα της υπερβολής και μας λείπουν τέτοιες ταινίες. Και οι κριτικοί την υποδέχτηκαν καλά (αν πιστεύετε και σε αυτά) και αν είστε φαν του είδους, απλά ΜΗΝ ΤΗΝ ΧΑΣΕΤΕ!
T.
Super 8 (εντυπώσεις)
Παρακολούθησα την ταινά που μόλις βγήκε στους κινηματογράφους Super 8 ακούγοντας και σε παραγωγή του Steven Spielberg και ελπίζοντας να δω κάτι το εντυπωσιακό.
Εντάξει, δεν ήταν κακή, σε παρέπεμπε σε άλλες δεκαετίες, είχε καλά εφέ, καλή έναρξη, αλλά από κάποια στιγμή και μετά σου δινε την εντύπωση ότι έπεφτε στη γνωστή αμερικανική παγίδα.
Εγώ τουλάχιστον λίγο κουράζομαι πια με τις ταινίες που εμφανίζεται το κακό τέρας που θέλει να γυρίσει πίσω στον πλανήτη του και όταν τελειώνει πια σε αφήνει με διάφορα κενά, με το απλοϊκό του τέλος. Ενώ είχε δηλαδή προοπτικές για κάτι ακόμα καλύτερο, σου έδινε την εντύπωση ότι κάπου έπρεπε να σωθεί.
Όσο για τους κριτικούς, άρεσε περισσότερο από μένα. Είναι πώς το βλέπεις κανείς!!
T.
Ο Κώστας Γαβράς στο Masterclass σκηνοθεσίας
Ένα ενδιαφέρον σεμινάριο σκηνοθεσίας είχαμε τη δυνατότητα να παρακολουθήσουμε όσοι βρεθήκαμε χτες στο Public και το Masterclass σκηνοθεσίας από τον σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά. Επειδή χτες εστιάσαμε στα…light της βραδιάς, δε σημαίνει ότι δεν ήταν…χορταστικό το σεμινάριο, για όσους αγαπούν τον κινηματογράφο.
Το σεμινάριο έγινε σε μορφή συζήτησης, με τη βοήθεια του δημοσιογράφου Δημήτρη Δανίκα, ξεκινώντας από συζήτηση για την καριέρα του Κ. Γαβρά και τον τρόπο που αποφάσισε να κάνει τις ταινίες του, και επεκτάθηκε σε γενικότερη συζήτηση για τον κινηματογράφο, τη συμβολή του σκηνοθέτη, την οικονομική κρίση, την ψηφιακή εποχή και τόσα άλλα.
Κάποια από τα πράγματα που ξεχωρίσαμε:
«Η σκηνοθεσία συνίσταται σε 80% δουλειά και 20% ταλέντο. Ο σκηνοθέτης είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού στον κινηματογράφο, είναι ένα είδος ενορχηστρωτή, ενώ το σενάριο αποτελεί την πρώτη ύλη για την επιτυχία μιας ταινίας» .
«Ολες οι ταινίες έχουν πολιτικό περιεχόμενο, καθώς αντανακλούν την πολιτική και τη φιλοσοφία των δημιουργών τους. Ένα θέαμα που πάει τόσος κόσμος να το δει, δεν γίνεται να είναι απολιτικό»
«Ολες οι ταινίες δεν χρειάζεται απαραίτητα να πηγαίνουν καλά. Είναι σαν τα βιβλία. Ορισμένα μπορεί ν’ απευθύνονται σε λίγους» .
«Αν ένας ηθοποιός είναι διατεθειμένος να προβάλλει το φιλμ και το ρόλο, αντι του εαυτού του, τότε δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα»
«Η ψηφιακή εποχή αποτελεί αληθινή επανάσταση. Όχι μόνο γιατί υπάρχει μεγαλύτερη ευκολία στο γύρισμα των ταινιών, εξαιτίας των προηγμένων ψηφιακών μέσων και του χαμηλού προυπολογισμού που απαιτείται, αλλά επειδή αλλάζει η αισθητική των έργων, ακόμα και ο τρόπος προβολής τους και εν τέλει αλλάζει η ίδια η τέχνη του κινηματογράφου» .
«το πρώτο πράγμα που κάνουν τα κράτη, είναι να κόβουν λεφτά από τον πολιτισμό. Τα μόνα ουσιώδη στοιχεία σε μία κοινωνία είναι η παιδεία και ο πολιτισμός. Στις μέρες μας επικρατεί ένας οικονομικός φασισμός. Αν δεν αλλάξει αυτό, η επόμενη κρίση θα είναι χειρότερη από την τωρινή» .
«Στη σημερινή εποχή, άλλωστε, με τα νέα ψηφιακά μέσα που υπάρχουν είναι εύκολη η μάθηση. Αυτό που μας λείπει δεν είναι η τεχνική, αλλά οι καλές ιδέες»
Inception Soundtrack
Απόσπασμα από την πρεμιέρα του “Inception” στο Hollywood με το soundtrack της ταινίας.
Το κομμάτι λέγεται “Time” και παίζουν οι Hans Zimmer (πιάνο) and Johnny Marr (κιθάρα).
Βραβεία Σκηνοθεσίας: Sex and the city
Αν και το SATC σήμερα είναι συνώνυμο των λέξεων: μόδα, glamour, καπιταλισμός, αρχικά ξεκίνησε ως στήλη της εφημερίδας ‘New York Observer’ (1994) από την Candace Bushnell που είχε ως κεντρική ιδέα «την ψυχρή ματιά πάνω στις σχέσεις και τις συνήθειες του ζευγαρώματος… και την προσπάθεια να απαντήσει σε ένα φλέγον ερώτημα: Γιατί είμαστε ακόμα ανύπαντρες;» όπως αναφέρει η ίδια η αρθρογράφος στο βιβλίο ‘Sex and the City’ που εκδόθηκε αργότερα (1996). Έπειτα γυρίστηκε η τηλεοπτική σειρά που αγάπησε πλήθος γυναικών (1998-2004).
Πολλές είναι οι γυναίκες που στα τέλη του ’90 υιοθέτησαν…
στοιχεία των τεσσάρων ηρωίδων της τηλεοπτικής σειράς, η οποία είχε ως σκοπό να “αναχειραφετήσει” τη σύγχρονη γυναίκα, να απελευθερώσει και να “απενοχοποιήσει” τις σεξουαλικές της επιθυμίες. Κομμάτι ανάλυσης του σεναρίου, στάθηκαν επίσης και οι κοινωνικοί προβληματισμοί μιας μέσης 30άρας, όπως το θέμα της ανύπαντρης μητέρας, της επαγγελματικής “αναρρίχησης” και ηγεσίας και της αμετανόητης εργένισσας. Λιγότερες είναι οι θαυμάστριες που εκτίμησαν την σκηνοθετική αξία του SATC, καθώς όσο περνούσαν τα χρόνια τόσο μεγάλωνε η ανάγκη των παραγωγών για την προώθηση ενός υπερκαταναλωτικού προφίλ, με αποτέλεσμα το κοινό να αυξάνεται αλλά να γίνεται ολοένα και πιο υποβαθμισμένο.
Έξι χρόνια μετά τη λήξη της σειράς και δύο μετά την πρώτη ταινία, ήρθε η ώρα που το “έπος” ‘Sex and the City’ βραβεύεται για τις καλύτερες –σκηνοθετικά- σκηνές του. Το No Excuse ξεχώρισε τρεις σκηνές σκηνοθετικής “ποίησης” –όσο αυτό επιτρέπετε από τα τηλεοπτικά και αμερικανο-κινηματογραφικά δεδομένα- και τις παρουσιάζει. Οι σκηνές που κατέλαβαν τις πρώτες 2 θέσεις, προέρχονται από την τηλεοπτική σειρά, η οποία σύμφωνα με τους Times συμπεριλαμβάνεται στις ‘100 καλύτερες τηλεοπτικές σειρές όλων των εποχών’, ενώ το τρίτο βραβείο απονέμεται σε απόσπασμα της πρώτης ταινίας, που μάλλον είναι και το τελευταίο καλό κομμάτι που θυμόμαστε από αυτήν τη παραγωγή!
Πρώτο Βραβείο
Επεισόδιο: ‘What goes around comes around’ (season 3)
Σκηνοθέτης: Allen Coulter
Η παρεμβολή των οχημάτων στο πλάνο, κάνει ακόμα πιο αληθινό το στιγμιότυπο διότι πρώτα απ’ όλα φαίνεται να είναι μη επιτηδευμένο και παράλληλα προκαλεί στον θεατή την ανάγκη να αναζητά με τα ματιά την πρωταγωνίστρια ανάμεσα στο πέρασμα των αυτοκίνητων. Δημιουργείται δηλαδή, ένα χαοτικό συναίσθημα μοναξιάς μέσα στο πλήθος. Η αργή κίνηση είναι μια καλή επιλογή του Coulter, καθώς ενισχύει ακόμα περισσότερο την συναισθηματική φόρτιση της στιγμής, ενώ ταυτόχρονα αποπνέει έναν “αέρα” ελευθερίας και θηλυκότητας. Δεν είναι τυχαία άλλωστε η ανάδειξη του “ελεύθερου” στήθους κάτω από το ύφασμα. Ένα στοιχείο που αν και θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί χυδαίο, αγγίζει της πιο θηλυκές και ίσως ρομαντικές “νότες” που θα μπορούσε. Τίποτα απ’ όλα τα παραπάνω δε θα είχε αποδοθεί τόσο άρτια χωρίς την μουσική υποστήριξη του ‘Traveller’, ένα κομμάτι του ινδού συνθέτη Talvin Singh, που απογειώνει με τον τρόπο του τη μικρή αυτή σκηνή!
Δεύτερο Βραβείο
Επεισόδιο: ‘An American girl in Paris (part 2)’ (season 6)
Σκηνοθέτης: Tim Van Patten
Τρίτο Βραβείο
Ταινία: ‘Sex and the City’ (2008)
Σκηνοθέτης: Michael Patrick King
Λίγα λόγια: Αυτή η σκηνή χωρίζεται σε 2 κομμάτια. Στο πρώτο κομμάτι τα πλάνα είναι ατμοσφαιρικά, που σε συνδυασμό με την μουσική υπόκρουση δηλώνουν τη ρομαντική ανάγκη της Carrie να αντιμετωπίσει τα γεγονότα. Το πέταγμα του τηλεφώνου μοιάζει γραφικός και ξεπερασμένος τρόπος να φανερωθεί η άρνηση, αλλά σώζεται από την αρμονική μεταφορά μας στο δεύτερο κομμάτι, όπου ο ρομαντισμός δίνει τη θέση του στην πεζή πραγματικότητα. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων παύει να είναι επιλογή, αλλά αναπόφευκτη διαπίστωση. Το μουσικό θέμα δεν έχει μέτρο, μοιάζει περισσότερο με έναν συνεχόμενο ήχο παρά με μελωδία. Αυτός είναι ο τρόπος του Patrick να “ξεγελάσει” τον χρόνο στ’ αφτιά μας, για να προλάβει να μας μεταδώσει την “παγωμένη” ψυχολογία της Carrie, όταν αυτή βρίσκεται μπροστά σε μια κατάσταση που δεν υπολόγιζε. Μπορεί να απουσιάζει ο λόγος και στα δυο κομμάτια του αποσπάσματος, αλλά το υγρό στοιχείο είναι εκείνο που γίνεται ο “σιωπηλός συνένοχος” της “διήγησης” όλων των παραπάνω συναισθημάτων. Η χρήση του νερού σ΄αυτές τις σκηνές λειτουργεί ως ένα μέσο κάθαρσης κι αυτό φαίνεται να δρα αποτελεσματικά!
Ρεκόρ της χρονιάς για το Toy Story 3
Η μεγαλύτερη επιτυχία της χρονιάς έγινε και επίσημα η τρίτη ταινία Toy Story, μετά την τέταρτη βδομάδα προβολής της στους κινηματογάφους.
Αποφέροντας ήδη σε 1 μήνα 340,2 εκατομμύρια δολάρια, πέρασε την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, που ήταν πρώτη για φέτος με 334 εκατομμύρια δολάρια.
Έγινε ακόμα η εμπορικότερη ταινία της Disney, μιας και πέρασε για λίγο το Ψάχνοντας το Nemo.
Βέβαια να θυμίσουμε ότι το 3D κοστίζει περισσότερο, άρα αποφέρει περισσότερα κέρδη (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και πάλι δεν θα τα κέρδιζε)
Είδατε πέραση που έχει ο Buzz Lightyear;
